Arsene είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει…

Λίγο πριν ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη της αναμέτρησης το Σάββατο στο Emirates, ο πολυτελής πίνακας για το σκορ έδειχνε Arsenal  1- Aston Villa 3. Ανάμεσα στις θύελλες αποδοκιμασιών για το horror show του διαιτητή Anthony Taylor και τις απελπισμένες κραυγές των πιστών κανονιέρηδων “Spend Some Bloody Money”, ανάμεσα στη βιαστική αποχώρηση των παικτών και την αναστάτωση του ιατρικού team της ομάδας του βόρειου Λονδίνου για τον κινηματογραφικό τραυματισμό του Bacary Sagna, ένας κομψός κύριος με γκρίζα μαλλιά έστεκε μπροστά στον πάγκο της Arsenal κρατώντας το μέτωπό του και κοιτώντας το ακριβό ρολόι του. Στους μυημένους φαινόταν γνωστός ως φυσιογνωμία, αλλά ταυτόχρονα κανείς δεν τον αναγνώριζε. Πως άλλωστε, αυτός ο αποσκελετωμένος κυριούλης, με τα σφιγμένα χείλη και τα κόκκινα μάτια, δεν μπορεί, δε γίνεται να είναι ο ‘καθηγητής’, ο άνθρωπος που πήρε απ’ το χέρι μια ομάδα και την οδήγησε σε ένα αήττητο πρωτάθλημα, ο Arsene Wenger της καρδιάς μας.

Δεν άργησαν να φουντώσουν οι καβγάδες και να ενταθούν οι διαφωνίες στους κύκλους των οπαδών, τις πταίει;;; Η απάντηση ήταν και είναι φυσικά απλή: Όλοι φταίνε. Κι ο διαιτητής φταίει (που έκανε το χειρότερο παιχνίδι της σεζόν απ’ την πρώτη κι όλας αγωνιστική!), κι οι αδιάφοροι παίκτες φταίνε, κι η διοίκηση φταίει, και φυσικά, φταίει ο προπονητής. Χρόνια τώρα ο αλσατός ήταν στο απυρόβλητο: μια φιγούρα ήρωα, ένας μεσσίας που έφερε την ομάδα και τους οπαδούς στη γη της επαγγελίας της ευρωπαϊκής και καθολικής αναγνώρισης. Έστεκε στο κέντρο των αλλαγών, είτε αυτές αφορούσαν στον τεχνικό διευθυντή, είτε στο καθεστώς ιδιοκτησίας γενικότερα, με το αλάθητο του πάπα και τα κλειδιά της ομάδας στην τσέπη του επώνυμου σακακιού του. Ίσως ήταν για καλό: τα πρώτα 9 χρόνια της παρουσίας του, ο Arsene οδήγησε την ομάδα σε φημισμένες επιτυχίες, προπόνησε κάποιους απ’ τους καλύτερους παίκτες που γέννησε το άθλημα, έβαλε την ομάδα για τα καλά στο κλειστό κλαμπ των μεγαλύτερων ποδοσφαιρικών συλλόγων. Όλοι ήταν πανευτυχείς, όλοι έπιναν νερό στο όνομα του Γάλλου μεσσία, κι όλα βαίναν καλώς. Ο καλός ο καπετάνιος όμως στη φουρτούνα φαίνεται, κι έτσι, όταν η διοίκηση αποφάσισε αλλαγή γραμμής πλεύσης προς την κατασκευή καινούριου γηπέδου υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα για οικονομική λιτότητα, η ομάδα δεν κατέρρευσε. Σύμφωνοι, η τροπαιοθήκη έμεινε ως είχε, αλλά η ανταγωνιστικότητα παρέμενε, η Arsenal κοιτούσε στα μάτια τους ισχυρούς του ποδοσφαίρου. Ακόμα κι αν η οικονομική στενότητα επέβαλε την πώληση σημαντικών παικτών, η άμεση αντικατάσταση τους με ταλαντούχους νέους έγινε μια νέα πολιτική, σεβαστή σε όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Και έβλεπε ο Arsene όσα δημιουργούσε, κι  ήταν καλά.

Και τα χρόνια περνούσαν κι όλοι ήταν ικανοποιημένοι. Όχι ευτυχείς, γιατί η ομάδα δεν κέρδιζε τίτλους, αλλά ικανοποιημένοι γιατί το γήπεδο είχε χτιστεί,  κάθε φουρνιά παικτών έμοιαζε πιο έτοιμη και πιο ικανή απ’ την προηγούμενη, και το μέλλον στον ορίζοντα της αγγλικής μεγαλούπολης αχνοφαινόταν ευοίωνο. Ωστόσο σε κάθε παραμύθι υπάρχει ένα σημείο καμπής, σύγκρουσης, ο ήρωας τότε πρέπει να εκπέσει, να φτάσει στον πάτο και να πολεμήσει τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό για να επιστρέψει στην ευμάρεια και την άνεση του θρόνου του. Για το δικό μας ήρωα, αυτό το σημείο ήταν το καλοκαίρι του 2011. Τότε ακούστηκαν οι πρώτοι ψίθυροι αγανάκτησης που σιγά σιγά γίνανε δυνατές φωνές. Οι λόγοι ήταν οι εξής:

  • Ο Arsene είχε βασίσει το αγωνιστικό πλάνο της ομάδας του σε έναν παίκτη που ήταν ολοφάνερο ότι ήθελε να φύγει και να γυρίσει στην αγαπημένη του ομάδα (φυσικά κι αναφέρομαι στο σήριαλ Fabregas). Ο παίκτης του το έκανε σαφές ότι θα φύγει με την πρώτη ευκαιρία κι ο Arsene ούτε παραπάνω χρήματα του πρόσφερε, ούτε κάποιο αγωνιστικό κίνητρο (πχ φανταχτερές μεταγραφές που θα τον έκαναν να πιστεύει ότι η ομάδα είναι έτοιμη για το βήμα παραπάνω). Ζώντας στην άρνηση, πίστευε ότι όλα ήταν ψέμα κι ότι ο αγαπημένος του παίκτης θα παρέμενε υπό την καθοδηγητική και στοργική ματιά του. Πράγμα που φυσικά δεν έγινε.
  • Η έλλειψη μεταγραφών…αεροδρομίου! Σύμφωνα με το ίδιο το financial review της ομάδας, ο προπονητής είχε χρήματα στη διάθεση του για μεταγραφές από το χειμώνα του ’10. Φυσικά και δε γινόταν να σπαταληθούν πχ 60 εκατομμύρια συν τους μισθούς για κάποιον, σίγουρα όμως υπήρχε οι δυνατότητα για προσθήκες παικτών που πρωταγωνιστούσαν (και πρωταγωνιστούν ακόμα), οι οποίες δεν έγιναν για λόγους που τους γνωρίζει μόνο ο Γάλλος.
  • Οι μεταγραφές που έγιναν (και καλύτερα να μη γινόντουσαν): Arshavin, Chamakh, Andre Santos, Gervinho, Park (Συγγνώμη αν ξεχνάω κάποιον). Όλοι αυτοί είναι παίκτες που έφτασαν πριν/κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου καλοκαιριού. Ο χρυσός κανόνας της αγοράς είναι ότι όταν αρνείσαι να πληρώσεις τα καθέκαστα, θα αγοράσεις αυτό που πληρώνεις. Κι όταν πανικοβάλλεσαι, θα το πληρώσεις κι ακριβά. Δε χρειάζεται πολλές εξηγήσεις ο συγκεκριμένος λόγος, ο Arsene αγόρασε παίκτες που περίμενε ότι θα του βγούνε και θα την ‘πει’ σε όλους, αλλά τελικά δεν του βγήκαν. Λίγο η βιασύνη του, λίγο ότι οι καιροί αλλάζουν και μαζί αλλάζουν κι οι παίκτες, αργά αλλά σταθερά, ο Arsene έδειχνε να χάνει αυτό το άγγιγμα του Μίδα στις επιλογές παικτών που τον έκανε διάσημο. Και φυσικά οι επιλογές του απογοήτευαν και τον ίδιο και τους οπαδούς.
  • Η έλλειψη πλάνων εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Εντός του γηπέδου γινόταν σιγά σιγά ξεκάθαρο ότι όλο το παιχνίδι βασιζόταν σε 2-3 παίκτες. Όταν αυτοί απέδιδαν, η ομάδα μεταμορφωνόταν σε φιναλίστ Champions League. Όταν όχι, η ομάδα έχανε από ομάδες μικρότερων τη τάξη κατηγοριών. Στο ποδόσφαιρο μιλάμε πάντα για το Plan B, κι η Arsenal ποτέ δεν είχε κάτι τέτοιο. Ούτε αλλαγή του συστήματος βλέπαμε, ούτε πειραματισμούς δουλεμένους σε προπόνηση. Μονάχα αυτήν την αναμονή-ελπίδα για τις εμπνεύσεις του Fabregas, του Nasri κλπ.
  • Το περίφημο 8-2. ΟΚ θα πει κάποιος, όλες οι ομάδες χάνουν, κάποιες χάνουν με βαρύ σκορ. Αυτή η προσέγγιση όμως δεν είναι απόλυτα σωστή. Δεν είναι το σκορ, δεν είναι η ήττα από τον, ας πούμε, άσπονδο σου αντίπαλο στους πάγκους, δεν είναι καν ότι εκείνη τη χρονιά η ManU δεν είχε καν καλή ομάδα. Είναι το τέλος εποχής, η ταφόπλακα στις φοβίες όλων ότι η Arsenal δεν είναι ‘ένας απ’ τους μεγάλους’ είναι ο ταλαντούχος πιτσιρικάς από τη Γ’ Γυμνασίου που τα παιδιά του Λυκείου παίρνουν μαζί τους όταν παίζουν μπάλα, κι ενώ είναι καλός, είναι ακόμα πολύ μικρός για να είναι ο καλύτερος. Κι ενώ ο πιτσιρικάς μεγαλώνει μαθαίνοντας, ο Arsene δεν έμαθε ποτέ.

Δε θα μιλήσω για την πώληση των παικτών, δεν έχει αξία. Κάποιοι μπορούσαν να μείνουν με χρήματα και υποσχέσεις, κάποιοι όχι. Σημασία έχει ότι σε αντίθεση με τα παραμύθια, ο ήρωας εδώ δεν αντεπεξήλθε ποτέ, δεν προσπέρασε τις δυσκολίες και δε θριάμβευσε. Από το μακρινό πια 2011 μέχρι σήμερα δεν παρατηρήθηκε καμία ουσιαστική βελτίωση, κάθε άλλο: άλλος ένας παίκτης βαρόμετρο πουλήθηκε χωρίς ουσιαστικές κουβέντες για παραμονή, λεφτά δεν δαπανήθηκαν για ουσιαστικές μεταγραφές, ενώ η ‘μαγική’ ικανότητα του Arsene να ψαρεύει παίκτες φαίνεται ότι έχει εξαφανιστεί. Έχει έλθει η καταστροφή; Σίγουρα όχι, αλλά βέβαια ποιος ορίζει τι είναι καταστροφή. Αν θεωρείται καταστροφή η αδυναμία της ομάδας να τερματίσει τέταρτη, τότε όχι, αλλά πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να ικανοποιήσει οπαδούς που στο (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν έβλεπαν τους Henry, Bergkamp, Pires να σαρώνουν κάθε αντίπαλο. Και στην τελική, ακόμα κι αν η ‘καταστροφή’ δεν είναι επικείμενη, η ομάδα μοιάζει τα τελευταία χρόνια να κάνει ένα αβέβαιο βήμα μακριά της και δύο σίγουρα προς αυτή.

Όλα αυτά βαραίνουν πια τις σκέψεις των οπαδών. Η υστεροφημία ενός ανθρώπου που είναι – και αξίζει να είναι, ζωντανός θρύλος στην ιστορία της Arsenal, κινδυνεύει. ΚΙ είναι κρίμα, είναι πραγματικά κρίμα γαμώτο, να τον οδηγεί στην απόλυτη απαξίωση η συγκεντρωτική εξουσία που του δόθηκε με τα χρόνια, και φυσικά η αλαζονεία. Γνωρίζω πως η αλλαγή προπονητή δεν είναι πανάκεια. Το ρίσκο αντικατάστασης του Wenger με οποιοδήποτε προπονητή είναι τεράστιο, ο αλσατός αφήνει παπούτσια που γεμίζουν δύσκολα, όμως πιστεύω πως ήρθε η ώρα. Δεν είναι πια αυτός που ήταν κι οι αποδείξεις είναι πολλές και μιλάνε μόνες τους. Η αλλαγή νοοτροπίας και ψυχολογίας που θα φέρει η πρόσληψη μια φρέσκιας φάτσας μπορεί να κάνει μόνο καλό. Αρνούμαι να πιστέψω ότι άλλος προπονητής:

  1. Θα άφηνε την ομάδα με 11 υγιείς βασικούς παίκτες (9 από χθες) και η Arsenal θα κινδύνευε εξαιτίας της μεταγραφικής του αδράνειας να αποκλειστεί στα play off του Ch. League παίζοντας με 16χρονα.
  2. Το καλοκαίρι που ο τεχνικός διευθυντής της ομάδας θα δήλωνε ότι η ομάδα έχει χρήματα να αγοράσει παίκτες πρώτης γραμμής, θα αποκτούσε ελεύθερο έναν νεαρό Γάλλο, επιρρεπή στους τραυματισμούς. Αυτό. Και Τέλος.
  3. Θα έβλεπε την ομάδα του να παίζει για το γκολ με την Aston Villa, και θα ‘πρόσθετε’ επιθετικό στο 93′ για να παίξει αριστερό μπακ.
  4. Θα δήλωνε στους δημοσιογράφους ‘θα έπρεπε να χαίρεστε, αυτό θέλατε’.
  5. Θα δήλωνε επίσης στους δημοσιογράφους ‘αν βρούμε τους κατάλληλους παίκτες, θα αγοράσουμε’. Με 9 υγιείς παίκτες για την αναμέτρηση με τη Fenerbahce.
  6. Δε θα ερχόταν τώρα, τουλάχιστον όχι εγνωσμένης αξίας, σε μια ομάδα που αμείβει τον προπονητή της 7,5 εκατομμύρια λίρες το χρόνο.

Κι αυτά είναι τα πρώτα που πέρασαν απ’ το μυαλό. Δεν το κρύβω, όλους μας πληγώνει η μεταγραφική αδράνεια, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οι σοβαροί οπαδοί ποτέ δεν πιστέψαμε ότι θα έρθει ο Suarez, ο Rooney, ο Messi, ο Ronaldo. Αλλά ελπίζαμε πάντα στην ικανότητα του Arsene να αγοράσει 2-3 παίκτες σχετικά άγνωστους που θα έκαναν τη διαφορά κι οι υπόλοιποι θα ψαχνόμαστε ακόμα και στο πως προφέρονται! Κάποιος έγραψε χαρακτηριστικά για τον Aubameyang της Dortmund, τη μέρα που αυτός πανηγύριζε το πρώτο του χατ τρικ, ότι ‘ o Aubameyang είναι ο παίκτης που πριν 9 χρόνια θα υπέγραφε ο Wenger, την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι ξύνουν τις μύτες τους’. Γλαφυρό, αλλά τόσο αληθές.

Για αυτό Arsene φύγε. Σε αγαπάμε, πάντα θα σε αγαπάμε, και ποτέ δε θα σε ξεχάσουμε. Διάολε, ίσως ποτέ να μη μας τύχει καλύτερος προπονητής από σένα. Κι αυτός είναι κι ο λόγος που στο ζητάμε, θέλουμε να σε θυμόμαστε σαν το θρύλο που ήσουν, όχι τον κυριούλη με το μέτωπο σφιχτά στην παλάμη του.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s